Kevin Heredia

Garai batean hizkuntza bat bazen hemen. Ama, “batia” zen. Aita, “batoa”. Buruari “keroa” esaten zioten eta eskuari, “basta”. “Txipa nola dakazu?” galdetzen zuten izena ezagutzeko. “Masak eta barkitxuak panguan daoz”, ardiak eta arkumeak larrean zeudela aditzera emateko. “Nire kera zurearen palian dao, hemendik obetoao dikatuko duzu” esaldiak bataren etxea bestearenaren ondoan zegoela ohartarazi nahi zuen, handixe hobeto ikusiko zela. Hanka, “pindrua” zen. Zakila, “karina”; alua, “mintxa”; izena, “txipa”; etxea, “kera”; denda, “mertxa”; handia, “baroa”; txikia, “txinoa”; polita, “pukerra”; ona, “latosa”; ura, “pañia”; esnea, “xuta”; ardoa, “mola”; kaka, “fula”; zakurra, “txukela”; katua, “txitxaia”; lan egin, “kurratu”; eskatu, ”mangatu”; maitatu, “piratu”; edan, “piautu”; joan, “najel egin”; ikusi, “dikelatu”; egin, “kerau”. Mirandek berak utzi zuen idatzia: “Hiretzat goli kherautzen dinat/ erromeetako gazin mendroa/ ene muirako mandro londoa/ mol loloena ene khertsiman.// Hire dui ankhai baro, kaloek/ pekhautzen nine kamatze-jakaz/ phiria hautsiz erromenitzat/ letu hindudan latziaz geroz”. Eta guk ulertu ez zer esaten zuten, ikusi ere ez, seguru asko, esaten zuena. “Egaxuak” ginen gu. Garai batean hizkuntza bat bazen hemen.

Topagunean, Xirikan ateratako testua

Istorio hau 2008 Martxoa 21 egunean 8:20 pm-etan argitaratua eta Sailkatugabeak ataletan sailkatua izan zen. Istorio honi gehituriko iruzkinen jarraipena RSS 2.0 jarioaren bitartez egin. Nahi baduzu, iruzkin bat idatzi dezakezu edo zure webgunetik trackback egin istorio honi.